احکام نذر،عهد و قسم

احکام نذر و عهد

٢٦٤٠ نذر آن است که انسان ملتزم شود که کار خيرى را براى خدا بجاآورد، يا کارى را که نکردن آن بهتر است براى خدا ترک نمايد.

٢٦٤١ در نذر بايد صيغه خوانده شود و لازم نيست آن را به عربى بخوانند، پس اگر بگويد: " چنانچه مريض من خوب شود، براى خدا بر من است که ده تومان به فقير بدهم"، نذر او صحيح است.

٢٦٤٢ نذر کننده بايد مکلف و عاقل باشد و به اختيار و قصد خود نذر کند. بنابراين نذر کردن کسى که او را مجبور کرده‏اند، يا به واسطه عصبانى شدن بى‏اختيار نذر کرده، صحيح نيست.

٢٦٤٣ آدم سفيهى که مال خود را در کارهاى بيهوده مصرف مى‏کند، چنانچه با حال سفاهت بالغ شده باشد يا حاکم شرع او را از تصرف در اموالش جلوگيرى کرده باشد، نذرهاى مربوط به مالش صحيح نيست.

٢٦٤٤ نذر زن بى‏اجازه شوهرش باطل است.

٢٦٤٥ اگر زن با اجازه شوهر نذر کند، شوهرش نمى‏تواند نذر او را به هم بزند، يا او را از عمل کردن به نذر جلوگيرى نمايد.

٢٦٤٦ هرگاه فرزند نذرى کند اگر چه بدون اجازه پدر هم باشد بايد به آن نذر عمل نمايد.

٢٦٤٧ انسان کارى را مى‏تواند نذر کند که انجام آن برايش ممکن باشد، بنابراين کسى که نمى‏تواند پياده کربلا برود، اگر نذر کند که پياده برود نذر او صحيح نيست.

٢٦٤٨ اگر نذر کند که کار حرام يا مکروهى را انجام دهد، يا کار واجب يا مستحبى را ترک کند، نذر او صحيح نيست.

٢٦٤٩ اگر نذر کند که کار مباحى را انجام دهد يا ترک نمايد، چنانچه به جا آوردن آن و ترکش از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحيح نيست، و اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر کند، مثلا نذر کند غذايى را بخورد که براى عبادت قوت بگيرد، نذر او صحيح است، و نيز اگر ترک آن از جهتى بهتر باشد، و انسان براى همان جهت نذر کند که آن را ترک نمايد، مثلا براى اين که دود مضر است، نذر کند که آن را استعمال نکند، نذر او صحيح مى‏باشد.

٢٦٥٠ اگر نذر کند نماز واجب خود را در جايى بخواند که بخودى خود ثواب نماز در آنجا زياد نيست، مثلا نذر کند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتى بهتر باشد مثلا به واسطه اين که خلوت است انسان حضور قلب پيدا مى‏کند، نذر صحيح است.

٢٦٥١ اگر نذر کند عملى را انجام دهد، بايد همانطور که نذر کرده بجا آورد.پس اگر نذر کند که روز اول ماه صدقه بدهد يا روزه بگيرد يا نماز اول ماه بخواند،چنانچه قبل از آن روز يا بعد از آن به جا آورد، کفايت نمى‏کند. و نيز اگر نذر کند که وقتى مريض او خوب شد، صدقه بدهد، چنانچه پيش از آن که خوب شود صدقه را بدهد، کافى نيست.

٢٦٥٢ اگر نذر کند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آن را معين نکند چنانچه يک روز روزه بگيرد، کافى است. و اگر نذر کند نماز بخواند و مقدار و خصوصيات آن را معين نکند، اگر يک نماز دو رکعتى بخواند کفايت مى‏کند واگر نذر کند صدقه بدهد و جنس و مقدار آن را معين نکند اگر چيزى بدهد که بگويند صدقه داده، به نذر عمل کرده است و اگر نذر کند کارى براى خدا بجا آورد، در صورتى که يک نماز بخواند يا يک روز روزه بگيرد، يا چيزى صدقه بدهد، نذر خود را انجام داده است.

٢٦٥٣ اگر نذر کند روز معينى را روزه بگيرد، بايد همان روز را روزه بگيرد، و چنانچه در آن روز مسافرت کند، قضاى آن روز بر او واجب است.

٢٦٥٤ اگر انسان از روى اختيار به نذر خود عمل نکند بايد کفاره بدهد،يعنى يک بنده آزاد کند يا به شصت فقير طعام دهد يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد.

٢٦٥٥ اگر نذر کند که تا وقت معينى عمل را ترک کند، بعد از گذشتن آن وقت مى‏تواند آن عمل را به جا آورد و اگر پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى، يا ناچارى انجام دهد، چيزى بر او واجب نيست، ولى باز هم لازم است که تا آن وقت آن عمل را به جا نياورد، و چنانچه دوباره پيش از رسيدن آن وقت بدون عذر آن عمل را انجام دهد، بايد به مقدارى که در مساله پيش گفته شد کفاره بدهد.

٢٦٥٦ کسى که نذر کرده عملى را ترک کند و وقتى براى آن معين نکرده است‏اگر از روى فراموشى يا ناچارى يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد کفاره بر او واجب نيست، ولى چنانچه از روى اختيار آن را بجا آورد براى دفعه اول بايد کفاره بدهد.

٢٦٥٧ اگر نذر کند که در هر هفته روز معينى مثلا روز جمعه را روزه بگيرد چنانچه يکى از جمعه‏ها عيد فطر يا قربان باشد، يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند حيض براى او پيدا شود، بايد آن روز را روزه نگيرد و قضاى آن را به جا آورد.

٢٦٥٨ اگر نذر کند که مقدار معينى صدقه بدهد، چنانچه پيش از دادن صدقه بميرد بايد آن مقدار را از مال او صدقه بدهند.

٢٦٥٩ اگر نذر کند که به فقير معينى صدقه بدهد، نمى‏تواند آن را به فقير ديگر بدهد و اگر آن فقير بميرد، بنابر احتياط بايد به ورثه او بدهد.

٢٦٦٠ اگر نذر کند که به زيارت يکى از امامان مثلا به زيارت حضرت اباعبدالله عليه‏السلام مشرف شود چنانچه به زيارت امام ديگر کند، چيزى بر او واجب نيست.

٢٦٦١ کسى که نذر کرده زيارت برود و غسل زيارت و نماز آن را نذر نکرده لازم نيست آنها را بجا آورد.

٢٦٦٢ اگر براى حرم يکى از امامان يا امامزادگان چيزى نذر کند، بايد آن را را به مصارف حرم برساند، از قبيل فرش و پرده و روشنايى و اگر براى امام عليه السلام يا امامزاده نذر کند مى‏تواند به خدامى که مشغول خدمت هستند بدهد، چنانچه مى‏تواند به مصارف حرم يا ساير کارهاى خير به قصد بازگشت ثواب آن به منذور له برساند.

٢٦٦٣ اگر براى خود امام عليه السلام چيزى نذر کند، چنانچه مصرف معينى را قصد کرده، بايد به همان مصرف برساند و اگر مصرف معينى را قصد نکرده، بايدبه فقرا و زوار بدهد يا مسجد و مانند آن بسازد و ثواب آن را هديه آن امام نمايد،و همچنين است اگر چيزى را براى امامزاده‏اى نذر کند.

٢٦٦٤ گوسفندى را که براى صدقه، يا براى يکى از امامان نذر کرده‏اند پشم آن و مقدارى که چاق مى‏شود جزو نذر است، و اگر پيش از آن که به مصرف نذر برسد شير بدهد يا بچه بياورد، بايد به مصرف نذر برسانند.

٢٦٦٥ هر گاه نذر کند که اگر مريض او خوب شود، يا مسافر او بيايد، عملى را انجام دهد چنانچه معلوم شود که پيش از نذر کردن مريض خوب شده، يا مسافر آمده است عمل کردن به نذر لازم نيست.

٢٦٦٦ اگر پدر يا مادر نذر کند که دختر خود را به سيد شوهر دهد، بعد از آن که دختر به تکليف رسيد، احتياط آن است که اگر بتوانند او را راضى نمايند که به سيد شوهر کند.

٢٦٦٧ هرگاه با خدا عهد کند که اگر به حاجت‏شرعى خود برسد کار خيرى را انجام دهد، بعد از آن که حاجتش برآورده شد، بايد آن کار را انجام دهد و نيز اگر بدون آن که حاجتى داشته باشد عهد کند که عمل خيرى را انجام دهد، آن عمل براو واجب مى‏شود.

٢٦٦٨ در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود و نيز کارى را که عهد مى‏کند انجام دهد، بايد نکردنش بهتر از انجام آن نباشد.

٢٦٦٩ اگر به عهد خود عمل نکند، بايد کفاره بدهد يعنى شصت فقير را سير کند يا دو ماه روزه بگيرد، يا يک بنده آزاد کند.

احکام قسم خوردن

٢٦٧٠ اگر قسم بخورد که کارى را انجام دهد يا ترک کند، مثلا قسم بخورد که روزه بگيرد يا دود استعمال نکند، چنانچه عمدا مخالفت کند بايد کفاره بدهد يعنى يک بنده آزاد کند يا ده فقير را سير کند يا آنان را بپوشاند و اگر اينها را نتواند بايد سه روز روزه بگيرد.

٢٦٧١ قسم چند شرط دارد: اول: کسى که قسم مى‏خورد بايد بالغ و عاقل باشد، و اگر مى‏خواهد راجع به مال خودش قسم بخورد، بايد در حال بالغ شدن سفيه نباشد و حاکم شرع او را از تصرف در اموالش منع نکرده باشد، و از روى قصد و اختيار قسم بخورد پس قسم خوردن بچه و ديوانه و مست و کسى که مجبورش کرده‏اند، درست نيست و همچنين است اگر در حال عصبانى بودن بى قصد قسم بخورد. دوم: کارى را که قسم مى‏خورد انجام دهد، بايد حرام و مکروه نباشد و کارى را که قسم مى‏خورد ترک کند،بايد واجب و مستحب نباشد، و اگر قسم بخورد که کار مباحى را به جا آورد، بايد ترک آن در نظر مردم بهتر از انجامش نباشد، و نيز اگر قسم بخورد کار مباحى را ترک کند، بايد انجام آن در نظر مردم بهتر از ترکش نباشد. سوم: به يکى از اسامى خداوند عالم قسم بخورد که به غير ذات مقدس او گفته نمى‏شود، مثل خدا و الله و نيز اگر به اسمى قسم بخورد که به غير خدا هم مى‏گويند، ولى به قدرى به خدا گفته مى‏شود که هر وقت کسى آن اسم را بگويد، ذات مقدس حق در نظر مى‏آيد، مثل آن که به خالق و رازق قسم بخورد، صحيح است، بلکه اگر به لفظ‏ى قسم بخورد که بدون قرينه خدا بنظر نمى‏آيد، ولى او قصد خدا را کند بنابر احتياط، بايد به آن قسم عمل نمايد. چهارم: قسم را به زبان بياورد و اگر بنويسد يا در قلبش آن را قصد کند صحيح نيست ولى آدم لال اگر با اشاره قسم بخورد صحيح است. پنجم: عمل کردن به قسم براى او ممکن باشد و اگر موقعى که قسم مى‏خورد ممکن باشد و بعد تا آخر وقتى که براى قسم معين کرده عاجز شود يا برايش مشقت داشته باشد، قسم او از وقتى که عاجز شده به هم مى‏خورد.

٢٦٧٢ اگر پدر از قسم خوردن فرزند جلوگيرى کند يا شوهر از قسم خوردن زن جلوگيرى نمايد، قسم آنان صحيح نيست.

٢٦٧٣ اگر فرزند بدون اجازه پدر، و زن بدون اجازه شوهر قسم بخورد، قسم آنان بعيد نيست صحيح نباشد، ليکن نبايد احتياط را ترک کنند.

٢٦٧٤ اگر انسان از روى فراموشى يا ناچارى به قسم عمل نکند، کفاره براو واجب نيست و همچنين است اگر مجبورش کنند که به قسم عمل ننمايد و قسمى که آدم وسواسى مى‏خورد مثل اينکه مى‏گويد: "و الله الان مشغول نماز مى‏شوم" و به واسطه وسواس مشغول نماز نمى‏شود اگر وسواس او طورى باشد که بى اختيار به قسم عمل نکند،کفاره ندارد.

٢٦٧٥ کسى که قسم مى‏خورد اگر حرف او راست باشد قسم خوردن او مکروه است،و اگر دروغ باشد، حرام و از گناهان بزرگ مى‏باشد، ولى اگر براى اين که خودش يا مسلمان ديگرى را از شر ظالمى نجات دهد، قسم دروغ بخورد اشکال ندارد بلکه گاهى واجب مى‏شود، و اين جور قسم خوردن غير از قسمى است که در مسايل پيش گفته شد.


تعداد آنلاین: 14
بازدید امروز: 93
بازدید صفحات امروز: 70
بازدید این ماه: 53040
بازدید کل: 609964

برای مشاوره و عضویت و پشتیبانی با ما تماس بگیرید

09014010057

09014010087

03132343828

ارتباط پیامکی با ما

300074918


 کلیه حقوق این پرتال متعلق به طرح جهانی حقالله می باشد

Copyright © 2013-2015  Haghollah.iR       طراحی و اجرا : ایده سازان جاوید مهدا